Kaydettiklerim

SQL DELAY QUERY – SQL de askıya alma

Feyzullah — Mon, 23 Nov 2009 12:35:19 +0000

WAITFOR DELAY ‘00:00:30′

BEGIN

…

END

——–

WAITFOR TIME ‘23:50:00′

BEGIN

…

END

Âdemin Gel-Git leri

Feyzullah — Tue, 10 Nov 2009 21:11:49 +0000

Aslında deyip başlıyordum cümlelerime. Sanki anlammışçasına gerçeğini hayatın. Bir yanılgı daha çiziktiriyordum çarpık cümlelerimin çöplüğüne. Ben biliyordum aslında kimsenin bilmediklerini hissi vardı beni ayaklandıran, ayaklarıma bağ olan. Normalleşememenin sancısını çekiyordum içten içe. Hep büyük hedefler koyarak normal olayları anlayamaz hale gelmiştim yıllarca. Bakkaldan ekmek almayı, yürüyebilmeyi, konuşabilmeyi tanımlayamamıştım anlağımda.

Artık sıradan olmam gerektiğine inanmaya başlamıştım. Artık bir evim olmayabilirdi mesela, ömrüm boyunca kirada kalabilirdim. Yüksek gelirli bir işim ve saygın bir eşim de olmayabilirdi. Ve bunları kabullendikçe rahatladığımı hissediyordum. Bu dayanılmaz rahatlık beni kendine çekiyordu.

Birden sokağın köşesinde bir mendil satıcısı beliriyor ve beni bu fikirlerden uzaklaştırıp aslında bu yaşanılası bir hayat değil diyordum. Ve yine aslında diyordum. evet evet, böyle olmamalıydı. İnsan mükerrem bir varlıktı zaten, müslümanın zenginde olması gerekiyordu. Ümmetin çektiği sıkıntı yeterdi.

Sonra acaba dedim, insanın kendisini en ulvi hislerde zannettiği zamanda en süfli bir hissin girdabında mıydı. Etrafını saran ve boşluklarını dolduran anlık varlık kaygısımıydı acaba. Bir anda sizin şefkatinizi okşayan bir mendilci ve ona gösterdiğiniz şefkatle kendinizin ne kadar hayırlı, merhametkar olduğunuzu düşünmeye başlamanız. Ve bu duygu ile şaha kalkan benliğiniz. Kendinizin üstün olduğunu kabul etmiştiniz o mendil satmak için duran adamdan. Oysa başka maksattaydınız ve bu böyle olmamalıydı. insaniyet adına acımıştınız derdini paylaşmak istemiştiniz, haliyle hemhal olmaktı niyetiniz. İman la küfür arasındaki çizgi ne kadar ince, İmanla küfür birbirinden ne kadar uzaktı.

Nereden başlamıştım da bu iki durum netice vermişti diyerekten bilgilerimin üstünden geçiyordum. Aynı şeylerin üzerinde defalarca geçe geçe, en son geldiğim noktada şu cümle beliriyor kafamda. Her şey olsa olsa üç ila beş saniye hava atmak, birilerine artistik yapmak ya da kendisi hayalen yakıştırdığı Kaf dağına çıkartmak telaşından ibaret olsa gerekti. Özünde varlık âleminde karşılık bulmayan bu hisler için feda ettiğimiz şeyler geliyordu sonra aklıma. Sıralamaya koyulsam bayağı bir şey sayabilirdim alsında. Anlamıştım ki bu his beni hiç bir zaman yalnız bırakmamış. Yaptığım bütün fiillerde yanımda olmuş.

“İnsanlar, ‘İnandık’ demekle imtihan edilmeden bırakılacaklarını mı zannederler.” (Ankebut-2)

ayetiydi durumu biraz daha açıklayan aslında ve hakiki insan olmanın zorluğuna işaret ediyordu.

Adamsızlık ve Adam – alper selcuk

Feyzullah — Wed, 14 Oct 2009 12:46:03 +0000

www.cemaat.com

Adamsızlık kavuruyor Dünya’nın ufuklarını. Üstü ve altıyla çöl kıvrımlarına açılıyor, her bir yol her gece ve gündüz. Çöl kasırgaları, fırtınalarla yer değişiyor insanlığın kalburun üstünde ve altında kalan adamlarının karınlarında. Adamsızlık acıtıyor bağırsaklarını tarihin.

***

Özü sözünden ayrı iblislerden müteşekkildir iş bu nedâmet. Nedâmet ki; zülfü yok asaleti yok. Birer çapulcu çöreklenmiş seslerin tümünün üstüne. Tilâvetler yetim, Ezanlar yetim, ölüler yetim, diriler yetim. Nâdim, şirpence’den muzdarip; ruhuna sinmiş, zihnine sinmiş örümceklerle perişan. Ne tövbe edebilir ne de güç bela diline dizdiği tövbesinde itidal üzre olabilir. Çöl tilkisi ürkekliğinde fırdöner gözbebekleri.

***

Adamsızlık çürütür dinlerin tümseklerini. Kahkahalar sıyrılır gecelerin karanlığından; her bir mahdum diz çöker öfke tabakalarından sıyrılıp gelen babaların önünde; adamsızlık kurutur her bir yeni neslin damarlarını. Babalar; hocalar, şeyhler, kerbelâlar. Yağlı urganlara sürülür boyunları, alnında adamın izinden iz taşıyanların. Bir taburede eskitir onları hocalar. Eğilmiş boyunları bin bir teslimiyet içindeyken enselerinden ruhlarının özsuyunu alır şeyhler. Her bir kerbelâ, aydınlık her gününü haram eder kuşağını aklına dolamamış Peygamber izcilerinin.

***

Ansızın çökmez adamsızlık. Sinsice ilerler, kitapların döş dokuyan kalın kaypaklığında. Genç ve diri düşüncelerin böğrüne saplanmış koca kibir sahiplerinin ucu sivri metal mızrakları, her bir kıpırdanışlarında canhıraş feryatların güftesini yazarlar. Kalem ayrıktır gerçeğin iziyle. Harfler murdar. Harfleri dizenlerin elleri kesik, zihinleri iğdiş edilmiş. Kifayetsiz muhterisler kısır kelimelerden üreyen cümleleri cehennem odunu gibi taşırlar kitapların, dergilerin o yalınkat hain karton kapakları arasına. O ki; sözcüklerden oluşmuş o cehennem odunları alevlerin ışığında yok olurken bile, adamsızlığın enine, boyuna, derinliğine çentik atarlar.

***

Dosdoğru yol üzere iken çevrilir bakışları gençlerin. Sürmelerler gencecik erkekleri, sunaklara yatırılacak kurbanlık koyunlar gibi. Tazecik kızların ömrü törpülenir yüksek ideallerin karanlıklarında. Aldatılır, kullanılır ve sürmeli erkekler için bir kenarda tutulurlar kahpece. Kurbanlık halleriyle sürmeli erkekler, katledilmiş ruhlarıyla gencecik kızların önüne atılırlar. Çiftleşir adamsızlık; adamlar daha doğmadan katledilirler.

***

Kabuklar kalınlaştığında, Kur’an uzaklaştırıldığında, kızanlar kısırlaştığında Firavun’a gerek bırakmaz adamsızlık. Katledilecek erkek çocuk bırakılmamıştır. Ak süt verecek genç kızların, aşka sunulmuş kirli ruhları sütanneler aratmaktadır çöllerin yakan, kavuran, öldüren yokluğunda. Ama dîl bilen değil, ama saf duran değil, ama sadâkat pişiren değil. Sabrı, kışkırtan dudaklarında alevler taşıyan kadından ve gözleriyle kıyametler koparan erkekten bekletir adamsızlık.

***

Zincirlerle birbirine bağlanan o kopuk, o berduş kafaların sûni ışıldaklarla aydınlattıkları her erdem kırıntısı, zifiri karanlığa götüren birer rehber gibi dolanır sözlerle kulaklara. Gözler, kulaklar ve kalpler Hak’tan caydırılmıştır. Dünyevî pâyelerle canlar eskimiş; küfürlerle çatlayan ar damarı, adamları kaçırtmış; sıfırdan aşağı eşiklerden geçirilmiştir insanın şerefi. Köşe bucak kalkık bakışlı parende severlerle doldurulmuş; kıt akıllılar, adamlık pazubendiyle küçük birer şahlık peydahlamışlardır karanlığın kuytuluklarında.

***

Mısır’ın, İyonya’nın, Roma’nın, Hind’in, Çin’in ve karanlığın babalarının ellerinden kana kana içip gelmiş o ruhu paramparça adamların, utanmadan, arlanmadan çıkıp kulelerden anlattığı adamlıktan medet umanlar; o adamlığı esas sanan tüm baldırı çıplaklara bir ses verip onların cırtlak sesleriyle adamsızlığı parlatanlar, ah! İblis’in köleleri, siz dosdoğru yol üzerine oturmuş sizi saptıracak olana muhtaç bile değilsiniz.

***

Hışırdayan ipeklilerle sarmalanmıştır hikmet dedikleri garâbetin elleri. Atlas kaftanlarla ağırlanmaktadır, köşelerin, ağaefendilerin konukları. Ulvî temâşâ fikriyle fikirleri târumâr ederler zengibar hırsızları. Sadakat fısıldarlar nefse, mihrâbda kıyâma durmuşken gecelerin kurtları. O vakit kubbeler ağlar karanlığın kölelerine. Her bir nimetin en yüce tatlarıyla hem dem olurken işte büyür adamsızlık.

***

Hâl bu hâl üzre iken, bir köşede namaz kılar adam. Harfleriyle dizer tesbihâtını, şakır şakır yağan rahmet yağmurlarında göklerin müjdesini alırken. O adam ki; yoktur.

kendini bilge sanan – FeyzCE

Feyzullah — Mon, 12 Oct 2009 20:31:36 +0000

her cümleme insan diye başlıyorum. sanki büyük bir bilgenin hayat derslerine başladığı gibi. Oysa benim bildiğim herkesin bildiği ama ifade edemediği şeylerdi galiba. Nasıl kelimelere dökülürdü ki insanın bir şeyi bütün ruhu ile istediği halde ulaşamaması. Hangi kelime karşılardı ki bunu. Öyle bir halde kendini dünyanın en bilge insanı sanıp bütün derinliklerini anlamışsın gibi hakikatın, bi çoşkunluk gidiyorum. Ve karşımda sanki bu duyguları hiç yaşamamış gibi kayıtsız kalmaları beni öldürüyor. Bu son söyledğim cümleden agresif biri olduğumu çıkarsama yapabilirsiniz ama öyle değilim aslında. Bütün uysallığımla uymuşum hayatın emirlerine ve biliyorum ki bu benim kedimi gerçekleştirme halim değil. şu anda bi çözümüm yok ama sanırsam bu bekleyiş bir çözüm hazırlamakta.

Laikliğin cehaleti – Etyen Mahçupyan – ZAMAN

Feyzullah — Sun, 27 Sep 2009 12:39:31 +0000

Cehalet daha bilgisiz olduğumuz zamanlarda ‘bilgisizlik’ anlamına gelmezdi. Hayatın anlamını kavramamış olmayı ima ederdi. Derken modern zamanlarla tanıştık ve bilginin enformasyon anlamında kullanılmasına paralel olarak, ‘cehalet’ kavramı da yüzeyselleşti.

Artık modern hayatın inceliklerini bilemeyenlere, o hayatın adabına uygun görülmeyenlere ‘cahil’ denmeye başlandı. Nitekim modern devletler de esas olarak bu cehalet türünü ortadan kaldırmayı, diğer bir deyişle cahilleri eğiterek ehlileştirmeyi hedeflediler. Zaten eğitimli olanlar ise bir anda kendilerini ‘cahil olmayanlar’ olarak algıladılar. Onlar nasıl oturulup kalkılacağını, nasıl konuşulacağını, nasıl giyinileceğini bilenlerdi. Hayatın anlamını bilmek ise tedavülden neredeyse kalkmıştı ki magazin imdada yetişti. Ne de olsa hayatın anlamını bilmemeyi kabullenmek zordu… Ama en derin felsefi konuların bile magazinleştirilerek metalaştırılması modern dünyanın iyi becerdiği konulardan biriydi. Böylece aslında sadece modernliğe uyum sağlamayı öğrenmiş olan, ama onun derinine giden hiçbir alanda gerçek bir düşünmüşlüğü olmayan bir kitle doğdu.

Her modern devlet bu kitleye muhtaçtı ve o ülkenin kendine has koşullarından hareketle de onu üretti. Türkiye’de bu kitlenin üretim kanalı laiklik oldu… Laikliğin cehaletten kurtulma olarak sunulması zaten işin doğasında vardı. Çünkü bu kavram ilk ortaya çıktığında özgür düşünceyi, zihnin hurafelerden temizlenmesini ifade etmekteydi. O yüzyıllarda hurafeler ise esas olarak dinseldi ve dolayısıyla laiklik kurumsal dinle çatışmayı, felsefi düzlemde ise dinsel dogmaların çürütülmesini gerektirdi. Böylece insanın onu kuşatan sahte bilgilerden kurtulduğu varsayıldı, ki o dönemi veri aldığımızda çok da haksız bir değerlendirme değildi.

Ne var ki cehaletten kurtulma anlamında alınacak ise, laikliğin zihni baskı altına alan, onu kalıplaştıran her türlü dogmadan kurtulma şeklinde anlaşılması gerekmekteydi. Bu anlayış Avrupa’nın batı yakasındaki ülkelerde daha fazla revaç gördü. Aydınlanma geleneğini relativizm üzerinden okuyan bu kültürlerde, bireyin her türlü ideolojik öğretiye mesafe alması özgürlüğün önkoşulu olarak algılandı ve modern devletler de eğitim faaliyetlerini bu hassasiyeti dikkate alarak kotardılar. Buna karşılık modernliğe sonradan ve bir devlet politikası olarak intisap eden Türkiye benzeri ülkelerde, devlet doğrunun ne olduğunu da bildiğine hükmetti. İşin ilginç yanı bu bakışın da Aydınlanma geleneğinde kökleri vardı ve bu sayede bu tür ülkeler ‘modern’ olma halini ihlal etmediler. Doğruyu bilmenin meşruiyeti ise devletin ‘zihin berraklığında’ arandı ve laikliğin bunu sağladığına inanıldı.

LAİK KESİM KENDİSİNİ CAHİL BIRAKANLARI SORGULAMALI

Böylece laiklik bireyin zihninden devletin zihnine doğru bir kayma yaşadı. Bireylerin artık kendi cehaletleriyle uğraşmaları gerekmiyordu, bilgi devlet tarafından sunulmaktaydı ve yapılacak şey söz konusu bilginin edinilip sahiplenilmesiydi. Devletin zihinsel tutumu doğal olarak bir resmi öğretiye dönüştürüldü ve örneğin Türkiye’de Kemalizm adı altında bir rehber ideoloji olarak kalıplaştırıldı. Bu ideolojinin karşısında ise Osmanlı döneminin mirası olarak dinsel bir hayat ve varlık anlamlandırması bulunmaktaydı. Üstelik geçmişte din hukuk yoluyla toplumsal düzenlemenin de temelini oluşturmuş, hatta siyasetin kanallarını ve normlarını etkilemişti. Bunun anlamı dinin etkili olduğu bir Türkiye’de siyaset erbabının da toplumsal damarlardan üreyeceğiydi. Oysa Cumhuriyet bir aydın iradesi ile kurulmuş, kadrolar çoğunlukla Anadolu dışında yetişmiş devlet memurlarından oluşmuştu. Dolayısıyla Türkiye’de laiklik sadece bireylerin devleti kerteriz alarak vatandaş haline getirilmesini değil, aynı zamanda devletin kimin elinde olacağını da belirledi.

Bilimsellik kisvesi altında toplumun karşısına çıkarılan laiklik sayesinde, toplumun kendisi bir anda siyasetin dışına itildi. Çünkü toplum cahildi… Doğruları bilmiyordu… Doğruları bilmeyen bir toplumun siyasetinden bir hayır çıkmayacağı aşikârdı. Siyaset laik kesimin uhdesinde kalacak ve toplum da laikleştikçe siyasete dahil olacaktı. Bunun son derece teşvik edici bir politika olduğu su götürmez. Nitekim yoğun bir laikleşme arzusu yarattı. Laik olmanın yarattığı imtiyazları paylaşma, dar yönetim kadrosunun parçası olma herhalde bir çekiciliğe sahipti. Ama Türkiye’deki laikliği açıklamak için bunlar yetmez… Burada laiklik gerçekten de bir üstünlük, bir ‘adam olma’ önkoşulu olarak görüldü. Ne var ki benimsenen otoriter zihniyet içinde şekillenmiş bir laiklikti. Yani doğruları söyleyen, düşünmeyi değil, ‘yanlışı’ reddetmeyi ima eden bir laiklik. Mesele düşünme olmadan yanlışın nasıl tespit edileceğiydi, ama o noktada da devlet imdada yetişiyordu. Devlet ‘şeriat’ ve ‘irtica’ kavramlarını sıcak tutarak ve içlerini doldurarak, hem laik kesimin uzak durması gereken bir toplum zeminine işaret ediyor, hem de bu sayede laik kesimi yeniden üretiyordu. Çünkü laik olmak, modern olmak kadar cahil olmamayı da ifade etmekte; birincisi kendi cemaatini tanımlarken, ikincisi ‘ötekine’ mesafe almayı salık vermekteydi.

Sonuçta cehaleti yok etmek misyonuna sahip olan laiklik Türkiye’de iki önemli bilgisizlik hali yaratmış oldu. Birincisi hayatın yüzeyselleşmesi, düşünme yeteneğinin güdükleşmesi, anlama çabasının anlamsız kılınmasıdır. İkincisi ise birlikte yaşamakta olunan, aynı toplumun parçası olan insanları tanımama, bilmeme ve onlara yabancılaşmadır. Vurgulamak gerek ki buradaki sorun laiklikten kaynaklanmıyor… Laikliğin otoriter zihniyet eliyle güdükleştirilmesinden kaynaklanıyor. Hurafelerden arınmış bir zihin yaratmak üzere yola çıkıp, bunun bazı yeni dogmalara esir düşerek becerilebileceğinin sanılmasından kaynaklanıyor.

Söz konusu bilgisizlik hali, gerçeklikle yüzleşmek zorunda kalınmadığı sürece pek de rahatsız edici olmuyor. Hatta çoğu insan durumun farkına bile varmıyor… Ancak bazen gerçeklik göz ardı edilemeyecek şekilde kendisini ortaya koyuyor ve onunla baş edilememesi havsalaya sığmayan bir yenilgi olarak yaşanıyor. AKP iktidarlarının süreklilik arz etme ihtimali ve daha da ‘korkuncu’ bu iktidarların AB yanlısı ve reformist nitelikli olmaları, laik kesimde bu tür bir yenilgi duygusu yaratmış durumda. Bu onlara verilen öğretinin ışığında ‘imkansız’ bir durum…

Her şeyden önce bu bir yenilgi, çünkü Türkiye’de laik olmayanlar, yani ‘cahiller’ çoğunlukta ve demokrasi var oldukça onların iktidarını engellemek olanaksız. Bu durum demokrasinin askıya alınmasına destek vermeyi teşvik ediyor. Çünkü Cumhuriyet’in ‘doğası’ zaten bu… Laiklik sayesinde toplumun büyük kısmını siyaset dışı kılmış bir tek parti anlayışından söz ediyoruz. O halde bugün de laikliğin aynı şekilde inanç hassasiyetine sahip kişileri siyaset dışına itmesinden daha doğal ne olabilir? Dolayısıyla laik kesim için demokrasi hiçbir zaman bir ilkesel değer taşımadı ve bugün de taşımıyor. Darbe eğer laiklik adına ise doğru bir ’siyaset’ olarak gözüküyor. Böylece niçin laik kesimde bunca insanın açıkça veya zımnen Ergenekon’cu olduğunu anlıyoruz. Aynı zamanda Ergenekon’culuğun Cumhuriyet’e ters değil, aksine bu tür bir cumhuriyet anlayışına fazlasıyla oturduğunu da idrak ediyoruz.

Ancak laik kesimi asıl çaresiz bırakan dindarların önlenemez yükselişi değil, o dindarların yaptıklarıdır. Çünkü ‘laik kimlik’ açısından, kuramsal olarak bu dindarların böyle davranmaları, AB vatandaşlığını istemeleri, Kürt meselesini çözmeye, Ermenistan sınırını açmaya kalkmaları anlaşılır bir durum değildir. O nedenle de bu iktidarın mantığa sığmayan bir biçimde sürekli ‘takiye’ yapıyor olması gerekmektedir. Laik dil içinde ‘takiye’ sözcüğü ‘kendi doğasına aykırı’ olmayı ima ediyor. Dindarlar ‘böyle’ davranıyor gözükseler de aslında ‘böyle’ davranıyor olamazlar, çünkü onlar dindar denmiş oluyor.

Sonuçta laik kesim gözünün önünde duran gerçekliği görmektense, kendisine uygun gelen hurafelerin peşinden gitmeyi tercih edebiliyor. Cehaleti yenmek üzere yola çıkmış olanların geldikleri cahilane nokta ibret verici… Cehaletin bilgisizlik olmayıp, bilmediğin halde kendini biliyor sanmak olduğunu laik kesim de öğrenecek. Ve belki de o zaman kendisini cahil ‘bıraktıranın’ ne olduğunu, cahil ‘bırakanların’ da kim olduğunu sorgulayacak.

Milliyetçilik üzerine

Feyzullah — Sun, 27 Sep 2009 09:20:18 +0000

Milliyetçilik hissine neden kapılırız, neden bana ne kardeşim herkes kendi kaderini yaşar diyemeyiz, neden bir bana necilik hali burada ortaya çıkmaz. Çünkü milliyetçilik insanın toplumsal sorumluluk hissinin bir parçasıdır ama hepsi değil. Yani tanımadığım bir insanın yaşam şartlarını düşünmemi sağlayan, bu tanımadığım insana sevgi beslettiren şey hamiyet dediğimiz durumdur. Peki, hamiyeti milliye mi yoksa hamiyeti diniye mi bize bu yönde daha lazım bir şeydir. İnsan bir varlığın intizamını, olası hallerini bildiği vakit daha emniyetli ve daha mantıklı hareket eder. Bu bağlamda kâinatın, hayatın ve insanın intizamını ve olası hallerini bildiğin zaman daha mantıklı kararlar almak daha muhtemeldir. Dinin insana kattığı en önemli öğretide budur aslında, insanın anlamaya çalıştığı bu kâinat düzenini anlatır insana. Allah vardır der, öldükten sonra dirileceksin der, adalet vardır der vs. bu düzenleri bilen insan aslında kararlı bir yapının içerisindedir ve nasıl davranması gerektiğini artık biliyordur. Hamiyeti diniye bu yönüyle bizi birbirimize daha çok bağlayan ve daha mantıklı kararlar almamızı sağlayan bir unsurdur, çünkü hamiyeti milliye içinde dinin yeri ya çok azdır yâda yoktur. Bundandır ki hamiyeti milliye tam anlamıyla hamiyetin içini dolduramaz.

Hayat üzerine

Feyzullah — Sun, 27 Sep 2009 09:17:44 +0000

İnsanlar bir hakikat arayışındadırlar, bu süreçte karşılarına çıkan doğru ya da yanlış yolların peşine düşerler. Bu süreçte karşılarına çıkan iki tane konu vardır. Birisi; dışındaki dünyanın ona olan bakış açısının değişkenliği, diğeri kendisinin dış dünyaya olan bakış açısının değişkenliği. Bu değişkenlik içinde insan kararlığın yolunu bulmaya çalışır ve buna anlamak diyebiliriz. Bu anlamak fiilinin en önemli nesnesi hayattır, yani hayatın sırlarını anladığımız ölçüde başarılı olmuşuzdur.

Üreten insan kimdir?

Feyzullah — Sun, 27 Sep 2009 09:10:57 +0000

Bir kırılma noktası vardır insanin yaptığı fiillerde, örneğin; yemek yemek istersiniz ama hazırda yemek yoktur, ya yemek hazırlarsınız ya da yemek yemez son kertede hazır yemek söylersiniz. Üretken insan burada ortaya çıkar, başlangıç adımını atmak onun için çok kolaydır. İkinci örnek olarak ta bu yazıyı verebiliriz bu yazıya başlamak ta bir üretkenlik örneğidir evde otururken ne yapsam ne etsem diye kıvranan bir insanin karin ağrısıdır bu aslında. Üreten insanin da türleri vardır elbet, doğru şeyleri üreten yanlış şeyleri üreten. Burada doğru ve yanlışın tanımlarından çok üretilen konunun insanin ihtiyaçlarına tam anlamıyla cevap vermesi üretimin değerini artırmaktadır. Eğer ürettiğiniz şey bir öğünlük yemekse kıymeti de o ölçüde küçük olmaktadır. Eğer ürettiğiniz şey hayatinizin sonuna kadar eşiniz olabilecek birisine kırılma anında yapabildiğiniz bir sürpriz ise değeri o nispette büyük oluyor. Bununda ötesinde eğer ürettiğiniz şey sizin ahir ömrünüzde isinize yarayacaksa yani 100 yıllık dünya hayati değil de sonsuz ahret hayati için üretebiliyorsanız ne kadar önemli bir üretici olduğunuzu anlayabilirsiniz.

MS SQL Encryption Compare Decryption Methods – Şifreleme karşılaştırma Çözümleme yöntemleri

Feyzullah — Fri, 07 Aug 2009 07:55:39 +0000

DECLARE @EncryptedPass VARBINARY(MAX), @Password NVARCHAR(MAX)

SET @Password =
‘023′

SET @EncryptedPass =
pwdencrypt(‘123′)

SELECT EncryptedPassword = @EncryptedPass

EncryptedPassword

————————-

0×010096A522DB61583146F78E7511080B0EBF93BD2E4515CFA824

–Wrong password – Yanlýþ þifre

SELECT Result =
pwdcompare(@Password,@encryptedPass)

Result

———–

SET @Password =
‘123′

–Right password – Doðru þifre

SELECT Result =
pwdcompare(@Password,@encryptedPass)

Result

———–

—————————————–

—Second Method – ikinci yöntem

—————————————–

DECLARE @EncryptedText VARBINARY(MAX)

SET @EncryptedText =
EncryptByPassphrase(’some handy passphrase’,
‘encrypt me!’)

SELECT EncryptedText = @EncryptedText

EncryptedText

————–

0×010000003785B6621388CEFAFF17085237ABBB2F48EEC2E1D08DBE75CE2C7BF644E46616

SELECT
CAST(DecryptByPassphrase(’some handy passphrase’, @EncryptedText)
AS
VARCHAR(MAX))
AS OriginalText

OriginalText

————–

encrypt me!

ASPX ViewState Session iyileştirmesi (workaround)

Feyzullah — Mon, 20 Jul 2009 21:48:54 +0000

ASPX sayfalarinda Data yogunlugu fazla olan kontroller kullaniosaniz ve site yogunlugu gibi sorunu olmayan kurum ici uygulamalra yaziosaniz sayfalarini hizlandirabilecek bi iyilestirme tabi sunucunuza guvenmenizde onemli.

Bu iyilestirmede aspx in bir ozelligi olan kontrollerin statelerini tutma isini yaptigi viewstate objesini sessionda tutarak network ten az veri transferi ve kullanici tarafindan az bilgi tasinmasiyla sayfalarin hizlari artirilabilir.

If you code an ASPX page in data driven application and in a site they are used in company level, below workaround can be used for your site performance according to your server performance.

In this workaround we transfer the data stored in viewstate to session that is property of aspx technology. So, we increase speed of page rendering with the help of using lower network resources and getting lower iniformation from the user.

============

protected
override
PageStatePersister PageStatePersister

{

get

{

return
new
SessionPageStatePersister(this);

}

============